این روزها شور وهیاهوی سالگرد انقلاب به پاست . برای ما که اون موقع نبودیم وزمان قبل از خودمونو ندیدیم روزهای خوبیه چون تعطیلیه !  وهمه دور هم هستن وقتی هم که بچه بودیم بازم برامون خوب بود چون از درس وکتاب خبری نبود واز مامانامون پول میگرفتیم وکلی پرچم ووسایل تزیینی میخریدیم ودر ودیوار مدرسه را آذین می بستیم . بعدشم کلی سرود میخوندیم وبازی میکردیم ونمایشهای جالب شاه و ملکه بهمون یاد میدادن که سر صف اجرا کنیم خوب این خودش یه تحول بود برامون برای همین من این روزا رو دوست داشتم تازه به ماها که زرنگ هم بودیم به همین مناسبت جایزه وتقدیرنامه هم میدادن . یادش بخیر روزای مدرسه چه حالی داشت ! اما اید بشنوی از دل مادر وپدرا . اونا هستن که دل پر خونی دارن وهی با آه کشیدن از اون زمان یاد میکنن .  راستی مگه خود اونا نبودن که انقلاب کردن پس این همه غصه واسه چیه؟ من سه سال بعد از انقلاب به دنیا اومدم ولی تعریفای اونا از زمان قدیم ! جوریه که آدم آرزو میکنه کاش اون زمان بودش !میدونین بعضیا با حسرت از موقعی میگن که مجبور نبودن این شال وکلاه وچادر ومقنعه رو به دوش بکشن که به نظر من بیخوده ! چون اولا که واقعا روسری دیگه بی معنا شده موقع رانندگی نیگا کنین خیلیا روسری از سرشون افتاده وبیخیالن . وقتی تو مرکز خریدای بزرگ میری که نصف موها از پشت بیرونه ونصف از جلو! توی روسری فروشیا که آزادانه روسری پرو میکنن. پس روسری یعنی چی؟

من که اگه زمانی حجاب آزاد بشه بازم روسریو انتخاب میکنم .من املم نه؟